Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ


01

Τα απομεινάρια του Βυζαντίου λίγο προτού χαθεί εντελώς


Το 1204 κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας οι σταυροφόροι πολιόρκησαν και άλωσαν την Πόλη. Στη συνέχεια επιδόθηκαν σε απίστευτες βαρβαρότητες, βιάζοντας, σφάζοντας λεηλατώντας, καίοντας  και καταστρέφοντας. Ιδιαίτερη «επίδοση» είχαν στη λεηλασία των ναών και ειδικά των λειψάνων των πολλών αγίων που βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη και τα οποία μετέφεραν στη Δύση σε καθολικούς ναούς. Το 1261 οι Παλαιολόγοι ανακατέλαβαν την Πόλη, όμως το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, δηλαδή το Βυζάντιο, δεν μπόρεσε ποτέ να συνέλθει.

         04           Moameth2

Κωναταντίνος Παλαιολόγος                            Μάμεθ Β', ο πορθητής

Οι Οθωμανοί ξεκινώντας από την ανατολή προχωρούσαν αργά αλλά σταθερά προς τη Βασιλεύουσα, μέχρι που κατέβαλαν ολόκληρη τη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια έκαναν μια τεράστια κυκλωτική κίνηση καταλαμβάνοντας την Ελλάδα και στη συνέχεια όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο. Τελικά το Βυζάντιο έμεινε μόνο με την Κωνσταντινούπολη. Την άνοιξη του 1453, με αρχηγό το Σουλτάνο Μωάμεθ Β΄,  πολιόρκησαν ασφυκτικά την Πόλη και επεχείρησαν με καταιγιστικούς βομβαρδισμούς και λυσσαλέες επιθέσεις να την καταλάβουν.. Ο μαρτυρικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος επί κεφαλής λίγων αλλά γενναίων πολεμιστών και με τη συμπαράσταση κλήρου και λαού αντιστάθηκε για δυο σχεδόν μήνες. Η Παναγία των Βλαχερνών έστω και ερειπωμένη υπήρξε καταφύγιο των ηρωικών πολιορκημένων.  Στις 24 του Μάη έγινε λιτάνευση της εικόνας της μέσα στην Πόλη. Σε κάποιο σημείο ξέφυγε από τα χέρια των αδυνατισμένων και δακρυσμένων ανδρών που την κρατούσαν και έπεσε στο έδαφος. Αυτό θεωρήθηκε πολύ κακός οιωνός. Όντως σε λίγες μέρες, την αποφράδα μέρα της 29ης του Μάη, η «Πόλις εάλω». Η είσοδος των οθωμανικών στρατευμάτων έγινε από δυο πύλες. Η μια ήταν δίπλα από την Παναγία των Βλαχερνών!

 

03

Η πορεία των κατακτητών στην Πόλη

Επίλογος

Νομίζω πως καμιά συμφορά δεν προξένησε τόσο πόνο σε γενεές γενεών του ελληνισμού. Καμιά δεν μοιρολογήθηκε και δεν παραμυθιάστηκε τόσο πολύ. Από τότε μέχρι σήμερα οι Έλληνες αναστενάζουμε. Αναστενάζουμε προ πάντων όταν βλέπουμε τα μνημεία των προγόνων μας να ακτινοβολούν σε ξένα χέρια, που «χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ» τα επιδεικνύουν για δικά τους. Και ο πόνος γίνεται πιο βαθύς όταν βλέπουμε τον Ελληνισμό παραλυμένο να τρώει ακόμα χαστούκια και ούτε την αντίδραση του Καραγκιόζη να μην προβάλλει και να πει έστω «γιατί βαράς ρε;».

Στην Κωνσταντινούπολη υπήρχαν, το 1453,  51 ορθόδοξοι ναοί. Οι 16, δηλαδή περίπου το ένα τρίτο από αυτούς, ήταν αφιερωμένοι στην Παναγία. Αυτό και τα όσα αναφέραμε μέχρι τώρα δείχνουν την τιμή που απέδιδαν οι κάτοικοι της Πόλης στη Θεοτόκο. Ήδη από τον έβδομο αιώνα είχε προσεχθεί το γεγονός αυτό και προσφυώς η Κωνσταντινούπολη χαρακτηρίστηκε ως «Θεοτοκούπολη». Ο λαός πίστευε πως κανένας δεν πόνεσε πιο πολύ από την Παναγία για την κατάληψη της Πόλης από τους Οθωμανούς. Αυτό το συναντούμε συχνά στους θρηνητικά δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στην Άλωση. Κανένας όμως στίχος δεν απέδωσε τόσο τρυφερά τον πόνο και την ελπίδα του ελληνισμού: «Μην κλαις κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις. Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι.»

Fotogallery